Ver van m’n bed of klare toekomstvisie – De Nationale Pensioendialoog

Ver van m’n bed of klare toekomstvisie – De Nationale Pensioendialoog

Als u behoefte heeft aan een periode uiteenlopend werk, dan kan ik een stagefunctie bij Dröge & van Drimmelen zeker aanbevelen. In de bijna anderhalve maand die ik nu bij Dröge & van Drimmelen rondloop heb ik me verdiept in een aanzienlijke variatie aan beleidscasussen, gesproken met allerlei mensen over hun visie op en ervaringen in de samenleving en ben ik al op verschillende plekken geweest waar ik mee mocht kijken met bijzondere evenementen.

In die laatste categorie valt ook mijn bijdrage aan De Nationale Pensioendialoog, waarvan dinsdag 23 september de eerste twee bijeenkomsten plaatsvonden in DeFabrique in Maarssen. Zo’n pensioendialoog blijkt zeker geen kwestie van ‘een paar stoelen in een kring en praten maar’. In samenwerking tussen allerlei partijen is in detail gepland hoe de dag zo gladjes mogelijk kon verlopen, allemaal om ervoor te zorgen dat de deelnemers aan de dialoog zich zo goed mogelijk kunnen richten op de inhoud. En dus wordt veel nagedacht over programma, vraagstelling, stoel- en tafelopstelling, dagprogramma en organisatorische opzet.

Een van mijn taken tijdens deze sessie was met een handmicrofoon door de zaal heen wandelen om zo mensen in de gelegenheid te stellen hun visie op dit onderwerp te delen met de overige dialoogdeelnemers. Een interessante taak, omdat je – jezelf constant in ingewikkelde poses bewegend door een woud van benen – letterlijk tussen de mensen staat en dus ook hoort wat mensen écht vinden. De vraag is wel of dat écht verhelderend werkt; het bleek gisteren dat er heel veel verschillende kanten aan een mogelijke pensioenhervorming zitten en dat veel basale keuzes – wel of geen AOW, meer of juist minder keuzevrijheid,  collectief of individueel - nog gemaakt moeten worden.

Al deze onderwerpen kwamen gisteren aan bod. Het viel mij echter op dat jongeren zich in de discussie niet mengden. Sterker nog, er waren gisteren eigenlijk geen jongeren. Ik vond dat wel logisch – het pensioen staat om eerlijk te zijn niet bepaald op plek één op mijn prioriteitenlijstje – maar de staatssecretaris sprak uit hier juist erg verbaasd over te zijn. Waarom dat zo was werd mij gedurende de dag steeds duidelijker.

Ik was er tot nu toe vanuit gegaan dat ik vanaf mijn 67e (als ik straks zo oud ben waarschijnlijk vanaf mijn 72ste) namelijk gewoon een AOW’tje zou krijgen, eventueel aangevuld met wat bij elkaar gespaard pensioengeld. Alle onderdelen van die gedachte blijken sinds gisteren echter betwistbaar te zijn. Allereerst de grootte van de persoonlijke pensioenspaarpot: een deelnemer wist mij te vertellen dat je gemiddeld ongeveer één dag per week werkt voor je pensioen. Verder blijkt de zekerheid van de AOW en de vorming van het aanvullende spaarpotje ineens een stuk minder groot dan gedacht. Een van de deelnemers heeft me verzekerd dat als ik het geluk heb de pensioengerechtigde leeftijd te bereiken, niets uit het stelsel meer hetzelfde zal zijn als dat het nu is.

Zo is bij mij ineens toch meer interesse voor het pensioenstelsel ontstaan. Ik besef nu dat het gaat om een belangrijke voorziening in onze samenleving en – individualistischer gedacht – om de inzet van één volledige werkdag per week. Daar wil je toch goed voor zorgen?

Daarom lijkt het mij van belang dat ook wij jongeren ons gaan mengen in de discussie rondom de pensioenen. Waarom weten ‘we’ zo weinig van pensioenen?, betalen ‘wij’ nu om later niets te krijgen? En hoe zien ‘wij’ het liefst dat de pensioenen worden vormgegeven? Allemaal onderwerpen waarover wij juist kunnen meepraten tijdens de Pensioendialoog. Het gaat immers om onze toekomst. Geïnteresseerd? Via http://denationalepensioendialoog.nl/meedoen kan je je aanmelden voor deelname aan de dialoog. Je inbreng zal in ieder geval door mij absoluut worden gewaardeerd.