De lobbyende buurvrouw en de zeemeeuw terreur

De lobbyende buurvrouw en de zeemeeuw terreur

In Den Haag zijn zeemeeuwen een plaag. Op de dagen dat mensen hun vuilnis buiten zetten hoor je vanaf zes uur in de ochtend het krijsende geluid van zeemeeuwen die gezamenlijk vuilniszakken aanvallen. Als je vervolgens rond acht uur naar buiten gaat om op weg naar je werk te gaan, ligt je afval van de afgelopen week netjes verspreid over je stoep. En staat een paar meter verderop een tevreden meeuw het laatste stukje van je bedorven paprika weg te werken.

Om de zeemeeuwterreur te stoppen kwam de gemeente Den Haag eerst met steviger vuilniszakken die zeemeeuwproof zijn. Dat werkte wel, maar al die gratis vuilniszakken werden zo kostbaar dat de gemeente hier snel weer mee stopte. Daarna kwam de gemeente met de echte oplossing: de ORAC’s. Deze Ondergrondse RestAfval Containers zijn volledig bestand tegen zeemeeuwaanvallen. Misschien broodroof voor de zeemeeuw, maar een stuk prettiger voor de inwoners van Den Haag.

Nu heeft inmiddels mijn hele wijk in Den Haag een ORAC, behalve ik. In mijn straat geen ORAC’s. Waarom was mij tot voor kort onduidelijk. Tot een buurvrouw mij laatst trots meldde dat ze met een brief had weten te voorkomen dat onze straat ten prooi zou vallen aan ORACs. ‘En dat scheelt toch al weer snel een parkeerplek.’

Met een enkele brief had de betreffende buurvrouw aan de gemeente laten weten wat zij vond van ORAC’s. De gemeente interpreteert dit als de mening van de complete straat en zet voorlopig geen ORAC’s neer. Of dit de mening van de complete straat is weet de gemeente natuurlijk niet. Maar niemand anders had de moeite genomen om een brief over de ORAC’s te schrijven. Waarom zouden we. Ze zouden toch komen… Maar weggeprioriteerd waren we.

Zo werkt dat ook met belangenbehartiging. Het merendeel van de partijen en belanghebbenden gaat ervan uit dat iemand anders wel zal inbrengen dat x, y of z. En anders zullen de slimme ambtenaren of Kamerleden dat toch wel zelf bedenken? En soms klopt dat ook. Maar vaak ook niet. Ambtenaren en Kamerleden zijn niet die supermensen die overal alles vanaf weten en altijd alle meningen van belanghebbenden paraat hebben. Die hebben af en toe wat hulp nodig om alle relevante meningen op een rijtje te kunnen zetten. Daarom loont het bijna altijd om voor een belangrijk beslismoment of een debat een briefje te sturen met de visie van een specifiek bedrijf, een belangengroep of een brancheorganisatie op het onderwerp. Zo kan die visie in ieder geval meegenomen worden en word je niet afgetroefd door iemand die wel een briefje stuurt. En wie weet ben jij dit keer de enige en wordt je visie behandeld als die van mijn buurvrouw.

Edo Haveman